หมวดที่ 3เรื่องที่ 29 จาก 32หน้า 193
6 สาเหตุสำคัญ ที่ทำให้ขาดความสามารถในการลงมือทำ
- ไม่รู้ว่า “เสร็จ” หน้าตาเป็นอย่างไร
- ไม่รู้ว่างานนี้สำคัญแค่ไหน
- ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน
- ไม่มีก้าวแรกที่ทำได้ใน 15 นาที
- กลัวถูกติ ถูกมองว่าไม่เก่ง
- รอให้สมบูรณ์แบบก่อนเริ่ม
- ไม่รู้ว่างานนี้ช่วยผู้ใช้หรือลูกค้าคนไหน
- ไม่เห็นความคืบหน้า
- LINE กลุ่มโปรเจกต์และแจ้งเตือนดึงไปตลอด
- ถูกดึงไปช่วยหลายโปรเจกต์พร้อมกัน
- นอนน้อย ใจล้า
- เลื่อนได้เสมอ ไม่มีใครเดือดร้อน
- ไม่มีใครติดตามงาน
ผังก้างปลา (Ishikawa) ที่จัดหมวดขึ้นใหม่เพื่อวินิจฉัยตัวเอง ไม่ใช่หมวด 5M1E · งานวิจัยรวมของ Piers Steel (2007) พบว่าการผัดวันประกันพรุ่งสัมพันธ์กับงานที่ไม่น่าทำ ความไม่มั่นใจในตัวเอง ความวอกแวก และรางวัลหรือเส้นตายที่อยู่ไกล
แก้ให้ตรงก้าง
หัวข้อที่มีชื่อว่า “แก้ให้ตรงก้าง”- เป้าไม่ชัด · งานใหญ่เกิน เขียนนิยาม “งานเสร็จ” 1 บรรทัด แล้วหาก้าวแรกที่ทำได้ใน 15 นาที
- กลัวพลาด · ไม่เห็นความหมาย ทำร่างแรกแบบ “พอใช้ได้” ก่อน แล้วถามตัวเองว่างานนี้ช่วยใคร
- สมาธิแตก · ไม่มีเส้นตาย บล็อกเวลา ปิดแจ้งเตือน ตั้งเส้นตายย่อย แล้วบอกให้คนอื่นรู้
ตัวอย่าง: น้องจอย PO แอปจองคิว ต้องเขียนแผนผลิตภัณฑ์ปีหน้าเสนอ CEO แต่เปิดไฟล์เปล่าค้างไว้ 2 สัปดาห์ พอไล่ดูทีละก้างก็พบว่าติดที่ “งานใหญ่เกิน” กับ “กลัวพลาด” เธอกลัวว่าแผนจะดูไม่คุ้ม เมื่อ CEO เทียบกับโปรเจกต์ระบบลงทะเบียนเรียนของลูกค้ามหาวิทยาลัย ที่เพิ่งได้เงินงวดแรกไปแล้ว เธอจึงตั้งก้าวแรกแค่ “ใช้ 15 นาทีไล่ดูเรื่องแจ้งปัญหา (ticket) แล้วจด 5 เหตุผลหลักที่ร้านเลิกใช้” แล้วนัด CEO ดูร่างแรกวันศุกร์ งานที่ค้างมา 2 สัปดาห์ก็เดินต่อได้ในวันเดียว
อ่านต่อ: โมเดลฟ็อกก์ · การลงมือทำสำคัญที่สุด · เทคนิคโพโมโดโร